Iedereen die met de boot in de oude haven van Fira aankomt, maakt dezelfde rekensom. Boven je klemt het witte stadje tegen de kraterrand, en daartussen ligt een zigzaggend ezelspad met honderden treden. Je kunt de kabelbaan nemen, je kunt op een ezel klimmen, of je kunt lopen. Wie voor dat laatste kiest, weet binnen tien minuten of hij de juiste schoenen heeft ingepakt.
Santorini is mooier dan het is ingericht
Laten we eerlijk zijn over dit eiland. Santorini is adembenemend, maar het is niet gebouwd voor gemak. De dorpen op de caldera bestaan uit trappen, steegjes en gladgesleten natuursteen. Wat op foto’s een romantisch wandelpaadje lijkt, is in werkelijkheid een hellend vlak dat door miljoenen voetstappen zo gepolijst is dat het bij ochtenddauw spekglad kan zijn. En vluchten voor de trappen heeft geen zin, want vrijwel elk uitzichtpunt, elk restaurant en elk hotel op de rand ligt boven of onder je.
Reken daarbij de warmte. In juli en augustus loopt het kwik geregeld boven de dertig graden en de witte muren kaatsen dat vrolijk terug. Voeten zetten uit op zulke dagen. De slippers die ’s ochtends prima zaten, snijden ’s middags, en dat merk je uitgerekend op het moment dat je nog een klim van twintig minuten van je hotel verwijderd bent.
De wandeling die je niet mag overslaan
De klassieker van het eiland is de calderawandeling van Fira naar Oia, langs de dorpen Firostefani en Imerovigli. Trek er ruim drie uur voor uit, meer als je onderweg blijft plakken bij elk fotomoment, en dat ga je doen. Het pad wisselt voortdurend van karakter. Nu eens loop je over gebaande weg, dan weer over grind, puimsteen en rotsige stukken waar je even moet klauteren.
Precies daarom is dit ook de wandeling waarop je schoeisel zich bewijst. Op teenslippers is dit traject een lijdensweg en zelfs een modieuze stadssneaker komt grip tekort op het losse vulkanische gruis. Op Santorini bepalen je schoenen hoeveel eiland je te zien krijgt.
Wat je aan je voeten wilt hebben
Het goede nieuws is dat je allang niet meer hoeft te kiezen tussen stevig en zomers. Een goede reissandaal heeft tegenwoordig een voetbed dat je hiel omsluit, demping die de treden opvangt en banden die je voet vasthouden zonder te schuren. Neem als voorbeeld de Xsensible sandalen voor dames, die met hun verende zool precies gemaakt lijken voor terrein zoals dit, waar elke wandeling stiekem een traptraining is. Je voelt het verschil het duidelijkst aan het einde van de dag, wanneer je zonder nadenken besluit om ook nog even naar dat kerkje twee trappen hoger te lopen.
Pak daarnaast iets in voor de avond. Na een dag klimmen zijn je voeten toe aan lucht en ruimte, en comfortabele sandalen met een zacht voetbed zijn dan het verschil tussen strompelen naar het dichtstbijzijnde restaurant en flaneren naar dat ene terras in Ammoudi, beneden aan het water.
Kleine moeite, groot verschil
Nog drie lessen die je ter plekke anders niet gratis krijgt. Loop nieuwe sandalen thuis in, want Santorini is geen inloopterrein. Vermijd de trappen van de oude haven op het heetst van de dag, de klim is zwaarder dan hij oogt. En kijk bij zonsondergang in Oia niet alleen omhoog naar het spektakel maar ook af en toe omlaag naar waar je je voeten zet, want jij bent niet de enige die achteruit loopt voor een foto.
Santorini vergeet je nooit meer, dat is het cliché en het klopt. Maar hoe je het onthoudt, als een aaneenschakeling van uitzichten of als een blarenverzameling met mooi decor, dat beslis je grotendeels bij het inpakken.